Canon EOS System. Niedługo minie 30 lat

eos-30-lat_1
Obecny rok obfituje w jubileusze. W wakacje firma Nikon będzie obchodziła setną rocznicę swojego powstania (dużo imprez będzie jesienią), natomiast w marcu obędą się różne wydarzenia związane z 30 rocznicę istnienia systemu EOS Canona.

System debiutował pod koniec lat osiemdziesiątych. W tym czasie w fotografii zachodziły duże zmiany. Pojawiają się dwa modele flagowe Nikona: w roku 1980 F3 (w różnych wersjach), a w 1988 – F4. Canon eksperymentuje z obiektywami posiadającymi automatykę nastawianie ostrości. W maju 1981 roku pojawia się zoom FD 35-70 mm f/4 AF, był on jednak nieporęczny, a AF stosunkowo wolny. W 1984 roku do sprzedaży zostaje wprowadzony Canon T70, w którym pokrętła zostały zastąpione przyciskami. Wszystkie potrzebne informacje były pokazywane na wyświetlaczu ciekłokrystalicznym w górnej części korpusu i w wizjerze. T70 pozwalał wybrać program standardowy, szeroki lub tele, automatykę przysłon i ręczny dobór parametrów ekspozycji. Rok później pojawił się Canon T80 z autofokusem, w którym firma próbowała wykorzystać stare mocowanie FD. Do T80 stworzono tylko trzy obiektywy AF, nie sprzedawały się jednak dobrze, były drogie i powolne. Kolejnym wydarzeniem w prapoczątkach systemu EOS był Canon T90. Choć ten miał m.in. mocowanie obiektywów typu FD i ręczne nastawianie ostrości, to duża część funkcjonalnych rozwiązań została później zastosowana w EOS-ach. Z czasem Canon zorientował się, że próba zamontowania systemu automatycznego nastawiania ostrości do istniejącego, mechanicznego mocowania obiektywu wprowadza zbyt dużo ograniczeń dla konstruktorów. Trwająca 16 lat era mocowania FD zbliżała się do końca.

canon_eos650-620
W marcu 1987 roku zostaje więc wprowadzony na rynek EOS 650 (EOS – skrót od słów Electro Optical System, a także nazwa greckiej bogini świtu). Częściowo zbudowano go wykorzystując funkcje z poprzednich modeli, a zwłaszcza z T90. Aparat zaopatrzono w najlepszy – jak na owe czasy – mikroprocesor i stworzony przez Canona system nastawiania ostrości BASIS. Aparat posiadał nowy, matrycowy pomiar światła, który potem był używany we wszystkich kolejnych modelach EOS. Ale rewolucyjnym elementem było mocowanie obiektywu. Rozwiązanie to polegało na tym, że Canon usunął połączenia mechaniczne i dźwignie pomiędzy aparatem a obiektywem, a w to miejsce wprowadził elektroniczne sterowanie. Osiem pokrytych złotem styków elektrycznych przekazywało z dużą szybkością dane pomiędzy dwoma elementami. Nowe obiektywy do aparatów EOS oznaczono symbolem EF. Jednym z pierwszych wynalazków zastosowanych w tych „szkłach” był silnik ultradźwiękowy (USM). Pierwsze obiektywy EF wykorzystywały silnik w kształcie łuku (arc form drive, AFD), który poruszał mechanizm nastawiania ostrości w obiektywie. AFD to silnik elektryczny, który do przeniesienia ruchu z wirnika wykorzystuje system wielu przekładni. Canon jako pierwszy wprowadził silniki USM, żeby ostrość nastawiać szybciej, ciszej i z większą dokładnością. Była to rewolucyjna decyzja, firma podjęła duże ryzyko nie wiedząc, czy użytkownicy dotychczasowego systemu będą chcieli pozbyć się wszystkich obiektywów z mocowaniem FD, aby „przesiąść się” na EOS-a. Tym bardziej, że konkurencja nie spała.

Po prowadzeniu nowych rozwiązań sytuacja Canona w porównaniu np. z Minoltą nie była wesoła. Dysponował on tylko dwoma EOS-ami pierwszej generacji (650 i 620), natomiast na rynku obecna była Minolta 7000i drugiej generacji, posiadająca nową gorącą stopkę, trzy czujniki AF, sprzężony z nimi pomiar światła, karty magnetyczne i tym podobne. Gdy w październiku 1988 pojawił się amatorski model EOS 750 i pozbawiony flesza EOS 850, to korporacja Nikon pokazała już model F4. W tym momencie dało się zauważyć opóźnienie Canona, ale odpowiedzią był EOS-1. Należy on do „kamieni milowych” w rozwoju systemu. Wykorzystano w nim wiele rozwiązań z T-90 – miał podobną ergonomię i sposób sterowania funkcjami. Był dosłownie „pierwszy”: pierwszy EOS o czasie otwarcia migawki 1/8000 s, pierwszy EOS posiadający czujnik krzyżowy reagujący również na linie poziome, pierwszy EOS o czterokrotnie czulszym czujniku AF niż czujnik BASIS w EOS-ie 650. Migawka miała gwarancje do 100.000 cykli, a pomiar punktowy światła obejmował 2,3% kadru. Nic dziwnego, że te wszystkie zalety sprawiły, że przez wiele lat EOS-1 był idealnym narzędziem fotoreporterów. Warto wspomnieć, że z modelem EOS-1 pojawiły się dwa superjasne obiektywy: EF 50 mm f/1,0L USM, oraz EF 80-200 mm f/2,8L USM.
canon-eos-system
Dalsze lata rozwoju systemu EOS związane są z wprowadzaniem zaawansowanych technologii. W październiku 1989 roku pojawia się Canon EOS RT (Real Time) który posiadał nieruchome półprzepuszczalne lustro, parę miesięcy później na rynek trafia EOS 10. Najważniejszą zaletą nowego aparatu był zastosowany czujnik autofokusu Multi-BASIS z trzema punktami nastawiania ostrości, które zostały oznaczone na matówce. Na Photokinie 1990 roku Canon zaprezentował amatorski model EOS 1000, firma planowała opanowanie rynku czysto amatorskiego i konkurencję z kompaktami. Dwa lata po EOS-ie 1000 Canon pokazał lustrzankę, w której poprzez ruch gałki ocznej (Eye Controlled Focus) sterowano wyborem punktu automatycznego nastawiania ostrości. Z kolei EOS 5 posiadał pięć punktów pomiarowych: środkowy – krzyżowy oraz po lewej i prawej po dwa pionowe (układ II+II). Liczba pól zaawansowanego pomiaru światła została zwiększona do 16, tryb automatycznego przełączania między pojedynczym ustawianiem ostrości (One-Shot AF) a ciągłym ustawianiem ze śledzeniem ostrości (AI Servo AF) był dostępny tylko w „zielonej” automatyce. Wrzesień 1995 roku przyniósł premierę EOS-a 50E. Został on wyposażony w nowy, szybszy niż w EOS-ie 5 czujnik Eye Control BASIS AF. W połowie 1995 roku Canon wypuścił na rynek, opartą na korpusie modeli EOS-1N, lustrzankę cyfrową EOS DCS 3, w której elementem rejestrującym był element CCD o rozdzielczości 1,3 mln pikseli. Powstała ona przy współpracy z Kodakiem. W tym samym roku na rynek trafił zoom EF 75-300 mm ­ f/4-5,6 IS USM. Zastosowano w nim system stabilizacji obrazu (IS – „Image Stabliser”), który pozwalał w danych warunkach oświetleniowych na stosowanie dłuższych niż dotychczas czasów otwarcia migawki. W obiektywie serii IS zostały umieszczone dwa żyroskopy, które wykrywają kierunek i stopień niepożądanego ruchu. Na Photokinie 1998 Canon pokazał model EOS 3, którego najważniejszą cechą był zastosowany czujnik autofokusu z 45 punktami nastawiania ostrości (z czego 7 jest krzyżowych). Pomiar światła w aparacie oparty byłna 21-elementowym fotoelemencie, który mierzył światło zastane oraz błyskowe w trybie E-TTL z lampami serii EX. Z kolei EOS-1V był skierowany do środowiska fotoreporterskiego. W marcu 2000 roku była to najszybsza lustrzanka z automatycznym nastawianiem ostrości. Kończyła się jednak era fotografii analogowej.

canon-eos-d30
Canon EOS D30 był czwartą po modelach DCS 3, DCS 1 i D2000 cyfrową lustrzanką Canona. Trzy pierwsze powstały przy współpracy z innymi firmami. Wprowadzony na rynek w maju 2000 roku Canon EOS D30 posiadał przetwornik CMOS (Complementary Metal Oxide Semiconductor) o rozdzielczości 3,25 mln pikseli, który charakteryzował się m.in. niskim zużyciem energii. EOS D30 był pierwszym aparatem serii EOS, który został wyposażony w automatykę E-TTL dla wbudowanej lampy błyskowej (bez funkcji FP). Na Photokinie 2000 Canon pokazał prototyp obiektywu EF 400 mm f/4 DO IS USM. Był to pierwszy na świecie teleobiektyw z wielowarstwowym dyfrakcyjnym elementem optycznym (DO – Diffractive Optical Element), który skutecznie korygował aberrację chromatyczną i sferyczną oraz inne aberracje, dając wysoką rozdzielczość i kontrast. W porównaniu z dotychczasowymi super teleobiektywami zaprezentowany zoom był około 26% krótszy i 36% lżejszy.
Pod koniec 2001 roku pojawił się EOS-1D, odporna na trudne warunki atmosferyczne profesjonalna lustrzanka cyfrowa. Aparat był w stanie wykonać serię do 21 zdjęć z częstością 8 kl./s w trybie zarówno pojedynczego, jak i ciągłego ustawiania ostrości. Wyposażono go w element XL CCD o rozdzielczości 4,15 mln pikseli. Pokazany na Photokinie 2002 EOS-1Ds został wyposażony w 45-strefowy autofokus i 21-polowy pomiar światła, jest kontynuacją modelu EOS 1D. Jednak najważniejszym wyróżnikiem jest element CMOS, o wielkości 23,8×35,8 mm i rozdzielczości 11 mln pikseli, którego proporcja boków wynosi 2:3. Format klatki zbliżony do formatu małego obrazka 24×36 mm. W sierpniu 2003 roku Canon wprowadził na rynek lustrzankę cyfrową EOS 300D. Była ona oparta na czujniku CMOS o rozdzielczości 6,34 mln pikseli (jest on prawie taki sam jak w modelu EOS 10D). Lustrzanka zawierała w sobie sprawdzone technologie Canona: 7-polowy autofokus, zdjęcia seryjne (2,5 kl./s), 35-strefowy pomiar światła i przetwornik obrazu DIGIC. Tym modelem Canon zdobył rynek oraz umocnił swoją pozycję jako lidera rynku cyfrowych lustrzanek. Był idealnym aparatem dla osób przechodzących z analogowego EOS-a 300V czy nawet 30, dawał dostęp do szerokiej gamy wymiennej optyki serii EF. Nic dziwnego, że do stycznia 2005 roku firma sprzedała ponad 1,2 mln korpusów.

canon-eos-1d-mark-ii
W 2003 roku Nikon wypuścił na rynek model D2H. Na odpowiedź Canona nie trzeba było długo czekać – na początku 2004 roku pojawia się EOS-1D Mark II. Pozwala on wykonać 40 zdjęć z częstotliwością około 8,5 kl./s (format JPEG) przy rozdzielczości 8,2 mln pikseli (prawie dwukrotnie więcej niż EOS-1D). Aparat staje się „najszybszą lustrzanką cyfrową na świecie”. EOS-1Ds Mark II. został wyposażony w procesor drugiej generacji Canon DIGIC II. Fotograf może wykonywać zdjęcia z częstością 4 kl./s, zaś w trybie seryjnym do 32 zdjęć w formacie JPG i do 11 zdjęć w formacie RAW. W październiku 2005 roku pojawia się Canon EOS 5D. Aparat posiada czujnik CMOS wielkości 23,9×35,8 mm (prawie zgodny z formatem klatki małoobrazkowej) o rozdzielczości efektywnej ok. 12,8 mln pikseli. Współpracuje on z procesorem DIGIC II, co pozwala na wykonywanie zdjęć z częstością do 3 kl./s w najwyższej rozdzielczości. W serii można wykonać 12 zdjęć w formacie RAW + JPEG. Z kolei EOS 400D został wyposażony m.in. w 10-milionowy przetwornik CMOS formatu APS-C. Jednak najciekawsza wydaje się funkcja eliminacji zanieczyszczeń (Integrated Cleaning System), które osadzają się na powierzchni matrycy. Są one, dzięki technologii antystatycznej, odsuwane z rejonu przetwornika, a następnie „wymiatane” dzięki wibracjom o wysokiej częstotliwości, które pojawiają się każdorazowo przy włączaniu i wyłączaniu aparatu. EOS 400D zastąpił model EOS 350D, który został nazwany „najszybciej sprzedającą się lustrzanką wszechczasów”.

canon-eos-5d-mark-ii
Dziewięć lat temu pojawia się Canon EOS 5D Mark II, przystosowano go do pracy w trudnych warunkach atmosferycznych, a uszczelnienia wytrzymają nawet najgorszą ulewę. W środku znalazła się pełnoklatkowa matryca CMOS o wymiarach 24×36 mm o rozdzielczości 21,1 mln efektywnych pikseli i procesor obrazu Digic IV. Czułość sensora podniesiono do poziomu ISO 6400, ISO 12800 (H1), a nawet (wzorem Nikona D3 i D700) ISO 25 600 (H2), aparat umożliwia rejestrację filmów Full HD (1920×1080) w formacie 16:9. W 2009 na rynek trafił Canon EOS-1D Mark IV i Canon EOS 7D, rok później Canon EOS 60D. W tym samym czasie debiutuje nowa cyfrowa kamera wideo z wymiennymi obiektywami, EOS C300 i EOS C300 PL. W 2012 roku został zaprezentowany Canon EOS 5D Mark III który zebrał bardzo pozytywne recenzje a także pierwszy bezlusterkowiec Canon EOS M. Jest on analogicznym produktem do Canona EOS IX z 1996 roku (na filmy APS), aparat został zaopatrzony w nowe mocowanie obiektywów EF-M, użytkownikom, którzy chcieliby korzystać z całej gamy obiektywów serii EF, firma oferuje adapter EF-EOS M. Lipiec 2013 roku przyniósł model EOS 70D, aparat został wyposażony w matrycę APS-C „Dual Pixel CMOS AF” o rozdzielczości 20,2-mln. pikseli, 19-punktowy autofokus, odchylany ekran i łączność Wi-Fi. Trzy lata temu na rynku pojawia się Canon EOS 7D Mark II, a rok później Canon EOS 5DS, 5DS R, 750D oraz 760D. Na Photokinie 2016 mogliśmy zobaczyć EOS-a 5D Mark IV.

Canon-EOS5DMKIV_11
Aparat otrzymał pełnoklatkową (36 x 24 mm) matrycę typu CMOS o rozdzielczości 30,4 mln. pikseli, procesor Digic 6+ , ekwiwalent czułości ISO może być dobierany z zakresu 100-32000 a także obniżony do wartości ISO 50 lub podwyższony do 102400. Canon EOS 5D Mark IV to pierwszy aparat serii EOS, który wprowadza format zapisu plików Dual Pixel RAW. Teraz użytkownicy mogą wykorzystać dane Dual Pixel do wykonania mikroustawień pozycji ostrości i rozdzielczości. Jest możliwa rejestracja filmów w 4K (4096 x 2160) 29.97p, 24p, 23.98p, a także tworzenia filmów poklatkowych, jest też tryb filmowania HDR. Aparat wykorzystuje 61-punktowy, szerokokątny system AF, oraz sprawdzony mechanizm migawki o czasie otwarcia 1/8000-30 sek. Ma 41 punktów krzyżowych, zwiększył się zakres działania systemu AF, który wynosi od −3 do 18 EV. Obecny rok ma przynieść kolejne produkty. Pojawi się Canon EOS 6D Mark II, być może premiera nowej lustrzanki zostanie połączona z obchodami rocznicy systemu.

W materiałach informacyjnych firma Canon chwali się, że w listopadzie 2015 roku wyprodukowała 80 milionów aparatów wchodzących w skład systemu EOS, a parę miesięcy temu wytworzono ponad 120 milionów sztuk obiektywów z serii EF. Modelem, który przekroczył ten ilościowy próg był Canon EF 100-400mm f/4.5-5.6L IS II USM.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s