Photography Never Dies

photography-never-dies
Do końca marca w Galerii Wrocław Główny mieszczącej się na dworcu kolejowym we Wrocławiu można oglądać wystawę „Photography Never Dies”. To symboliczna opowieść o narodzinach fotografii, jej ewolucji oraz wartościach jakie kryją się w naturze samego medium.

Ekspozycja nie jest studium czy analizą o charakterze encyklopedycznym czy historycznym, jest przede wszystkim refleksją na temat roli fotografii w naszym życiu. Obok prac uznanych twórców i kuratorów, takich jak Erik Kessels, Catherine Balet, Francesca Seravalle czy Volker Hinz, zobaczymy również archiwalne dagerotypy, carte de visite zestawione z współczesnymi amatorskimi zdjęciami z Instagrama czy Flickra.

cortist-and-sonderegge_3
Całość została podzielona jest na osiem rozdziałów, nie są one jednak osadzone na osi czasu. Wśród fotogramów zobaczymy ikony światowej fotografii obok współczesnych projektów artystycznych, odbitek z prywatnych archiwów czy fotosów z mediów społecznościowych. Poszczególne części to fotograficzne próby artystów odpowiedzenia na pytanie czym jest fotografia i jak się zmieniłą. Do jednych z najciekawszych pokazywanych projektów należą prace (zdjęcia w tekście) duetu Jojakim Cortis & Adrian Sonderegger, którzy w swoim szwajcarskim atelier zbudowali specjalną scenografię i zrekonstruowali najsłynniejsze zdjęcia, począwszy od widoku z okna Nicéphore’a Niépce’a z 1827 roku, aż do płonącego World Trade Center uchwyconego przez Johna Del Giorno 11 września 2001 roku.

cortist-and-sonderegge_5
Nie brakuje też odniesień do współczesnych sposobów robienia zdjęć. Brytyjski artysta Tom Stayte w dziale „Otwartość fotografii” prezentuje dwie instalacje mówiące o roli fotografii w epoce cyfrowej. Jedną z sal ekspozycji całkowicie zdominował Facebook, z kolei Tom Stayte interesuje się przede wszystkim rolą jednostki we współczesnej cyfrowej kulturze. Jego instalacje Face Book i #selfie to sugestywny komentarz do dzisiejszej roli fotografii w globalnym tyglu. Warto też zobaczyć zdjęcia Francesci Serevalle – włoskiej kuratorki, która przez lata badała tzw. „kamienie milowe” fotografii. Zwróćmy też uwagę na prace Catherine Balet i Ricardo Martineza Paza, to metaforyczna opowieść o drodze fotografii. Warto zaznaczyć, ze specjalnie na wrocławską wystawę Balet przygotowała nowe zdjęcia, inspirowane twórczością Natalii LL i innych polskich fotografów. Mocną puentą wystawy jest projekt Erika Kesselsa. To osobista opowieść o śmierci jego dziewięcioletniej siostry. Świadectwem jej życia stała się odnaleziona w albumie ostatnia fotografia. Zdjęcie to zyskało status rodzinnej ikony. Erik umieszcza to zdjęcie w wielu nowych kontekstach i na wielu nośnikach, dzięki czemu jego siostra – w co wierzy autor – będzie żyć wiecznie.

cortist-and-sonderegge_4
cortist-and-sonderegge_1
cortist-and-sonderegge_2
Rozdział 1: Narodziny fotografii – Francesca Seravalle
Rozdział 2: Droga fotografii – Catherine Balet
Rozdział 3: Ikony fotografii – Jojakim Cortis & Adrian Sonderegger
Rozdział 4: Prywatność fotografii – Jean-Marie Donat
Rozdział 5: Człowiek fotografii Volker Hinz
Rozdział 6: Doświadczenie fotografii – Artur Urbański
Rozdział 7:  Otwartość fotografii – Tom Stayte
Rozdział 8:  Nieśmietelność fotografii –  Erik Kessels

W każdy czwartek o godzinie 19,00 są oprowadzania po wystawie.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s